WELCOME Αρχείο από 1 Σεπτεμβρίου 2007

Η ξενη προελευση των Αρχαιοελληνικων "θεων" κατα τον Ηροδοτο


To mouni to lene g...

Η ΞΕΝΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ "ΘΕΩΝ" ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΗΡΟΔΟΤΟ. Οι Νεοπαγανιστες μιλουν για "πατριους θεους ",και κατηγορουν τον θεο τον χριστιανων ως " ξενοφερτο",παρα το οτι Εκεινος δηλωσε θεος ολων των ανθρωπων.Αντιθετως ομως,οι δικοι τους "θεοι",ειναι ξενοφερτοι απο την αιγυπτο, και ουδεμια σχεση εχουν με τους αρχαιοτατους κατοικους του ελληνικου χωρου.Αυτο δεν το λενε οι "ανθελληνες"{κατ' αυτους}χριστιανοι, αλλα ιδιος ο πατερας της ιστοριας ,ο αρχαιος ελληνας συγραφεας Ηροδοτος!Ο Ηροδοτος ο οποιος ΣΙΓΟΥΡΑ δεν ειναι "σιωνιστης", αλλα ελληνας ειδωλολατρης και"ο πατερας της ιστοριας"{λογο της αντικειμενικοτητας και της συστηματικης ερευνας του},εγραψε οτι η θρησκεια των αρχαιων ελληνων προηλθε αλλους λαους!!! Ιστοριαι Β'4"Λενε επισης οτι πρωτοι οι αιγυπτιοι δημιουργησαν τα ονοματα των δωδεκα θεων τα οποια υιοθετησαν οι Ελληνες και οτι ηταν οι πρωτοι που ιδρυσαν βωμους, αγαλματα και ναους προς τιμην των θεων και χαραξαν μορφες πανω σε πετρα". Ιστοριαι Β' 50"

cosmo2.jpgΤα ονοματα ολων σχεδον των θεων ηρθαν στην ελλαδα απο την αιγυπτο{Ο Ηροδοτος δεν εννοει βεβαια οτι τα ιδια τα ονοματα των θεων του Εληνικου πανθεου ηρθαν απο την αιγυπτο{γνωριζει τη διαφορα στις ονομασιες τους,π.χ.Αμμων και ζευς,Β 42} αλλα επειδη το ονομα αντιπρωσοπευει το σημαινομενο, οτι οι ελληνικοι θεοι προσδιοριστηκαν και η λατρεια τους εγκαθιδρυθηκε και καθοριστηκε με βαση τους αιγυπτιακους }. ξερω απο τις ερευνες που εκανα οτι ηρθαν απ' εξω και συγκεκριμενα απο την Αιγυπτο,διοτι τα ονοματα αυτα ηταν γνωστα στους Αιγυπτιους απο τα βαθη των αιωνων με μονες εξαιρεσεις,οπως ειπα ηδη τα ονοματα του Ποσειδωνα και των διοσκουρων{Ο Ποσειδων και οι Διοσκουροι ηταν προστατες των ναυτηκων.Οι Αιγυπτιοι ομως μισουσαν τη θαλασσα,οποτε δεν ειχαν θαλασσιες θεοτητες} καθως και της Ηρας ,της Εστιας,της Θεμιδος, των Χαριτων και των Νηρηδων.Εχω την μαρτυρια των ιδιων των Αιγυπτιων γι' αυτο.Πιστευω οτι οι θεοι, τους οποιους ισχυριζονται,πηραν τα ονοματα τους απο τους Πελασγους{Εδω προκειται,για τους Πελασγους που μεταναστευσαν αργοτερα στην Αττικη{Βλ Α 57}και οχι για τους πρωτους κατοικους του ελληνικου χωρου με αυτο το ονομα},εκτος απο τον Ποσειδωνα, τον οποιο εμαθαν απο τους Λιβυους.Γιατι οι Λιβυοι ειναι ομονος λαος που γνωριζε ανεκαθεν το ονομα του Ποσειδωνα και τον λατρευε απο την αρχαιοτητα.

ΟΙ ηρωες δεν εχουν θεση στη θρησκεια των Αιγυπτιων" Ιστοριαι Β 52"Πιο παλια, οπως πληροφορηθηκα στη Δωδωνη, οι Πελασγοι προσφεροαν θυσιες καθε ειδους και προσευχονταν στου θεους χωρις ομως να τους δινουν ονοματα η τιτλους,αφου δεν ειχαν ακουσει ακομα κατι τετοιο. τους αποκαλουσαν με την Ελληνικη λεξη "θεοι" επειδη αυτοι"εθεσαν και τακτοποιησαν τα παντα με πρεπουσα ταξη και επισης αυτοι κυβερνουσαν.Τα ονοματα των θεων εφτασαν πολυ αργοτερα στην ελλαδα απο την αιγυπτο κι ετσι τα εμαθαν οι Πελασγοι,με εξαιρεση αυτο του Διονυσου που ειρθε πολυ αργοτερα'και εκεινη την εποχη,λοιπον, εστειλαν αντιπροσωπους στο μαντειο της δωδωνης {το αρχαιοτερο,και εκεινη την εποχη,μοναδικο μαντειο στην Ελλαδα}να ifaistos2.jpgρωτησουν ποσο ηταν σωστο ναθιοθετησουν βαρβαρικα στη χωρα ονοματα.Ττο μαντειο απαντησε οτι μπορουσαν να τα χρησιμοποιουν.Κατα συνεπεια, απο εκεινη την εποχη και υστερα, οι Πελασγοι αρχισαν να επικαλουνται τους θεους στις θυσιες, και απο αυτους πηραν τα ονοματα ολοι οι Ελληνες". Ιστοριαι Β' 53 "Ομως ηταν, αν μπορω να το θεσω ετσι, μολις χθες που οι Ελλινες εμαθαν για την προελευση και την μορφη των διαφορων θεων κι αν υπηρχαν η οχι ανεκαθεν'γιατι ο Ομηρος και Ησιοδος, οι ποιητες που δημιουργησαν τη θεογονια και περιεγραψαν του θεους, αποδιδοντας σε αυτους σωστα τους τιτλους, τις τιμες προς αυτους και τις ασχολιες τους, εζησαν,πιστευω,περιπου τετρακοσια χρονια πριν απο εμας{γυρω στον 9ο αιωνα π.χ}

Οσο για τους ποιητες, που λεγεται οτι προηγηθηκαν,στη πραγματικοτητα,πιστευω,ηταν μεταγενεστεροι{Για παραδειγμα ο Ορφεας, ο Μουσαιος ,οΛινος}.Για το πρωτο μερος της αναφορας μου σε αυτα τα θεματα,βασιζομαι στα λογια της ιεριας της δωδωνης και για το δευτερο μερος,που αφορα στον Ομηρο και τον Ησιοδο,προβαλω τις προσωπικες μου γνωμες". Ιστοριαι Β'58 "Επιπλεον,οι Αιγυπτιοι επινοησαν και διδαξαν στους Ελληνες τις λατρευτικες συγκεντρωσεις, τις λιτανειες και τις λειτουργιες, γεγονος που αποδεικνθεται απο την αδιαφιλονικητη αρχαιωτητα τετοιων τελετων στην Αιγυπτο σε συγκριση με την Ελλαδα οπου εισηχθησαν μολις προσφατα".!!!!!!!!!!!!!


ΠΟΙΟΙ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ;

ΠΟΙΟΙ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ;

EcceHomo600wM.jpgΑπ' όλες τις δίκες στην ιστορία του ανθρώπου, καμμιά δεν υπήρξε τόσο σημαντική όσο η δίκη του Ιησού Χριστού. Στην Ιερουσαλήμ,τον Απρίλιο του έτους 30, ο Ιησούς ο Ναζωραίος συνελήφθη,προσήχθη σε θρησκευτικό δικαστήριο,δικάστηκε από ένα Ρωμαίο κυβερνήτη, καταδικάστηκε σε θάνατο και σταυρώθηκε.

Ποιά σημασία είχε αυτό το γεγονός; Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο "ο Θεός δείχνει την δική του αγάπη σ'εμάς με το ότι, ενώ ήμασταν ακόμη αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για χάρη μας".

΄Ομως αυτή η αλήθεια ξεχάστηκε από την αναζήτηση του ποιός έχει την ευθύνη για τον θάνατο του Σωτήρα. Επί αιώνες οι χριστιανοί τιμωρούσαν τούς Εβραίους με σφαγές και διωγμούς,πογκρόμ και αποπομπές, κατηγορώντας τους ως "δολοφόνους του Χριστού" στρώνοντας το έδαφος για τις ακατατονόμαστες φρικαλεότητες του Ολοκαυτώματος. Το αντιεβραϊκό μένος άρχισε σποραδικά τον 2ο αιώνα όπου η Εκκλησία επηρεασμένη από εθνικούς και γνωστικούς φιλοσόφους, άρχισε να διαχωρίζεται και να μισεί όλο και πιο πολύ κάθετί το Ιουδαϊκό. ΄Επειτα επεκτάθηκε βαθμιαία με το πέρασμα του χρόνου, και όταν πια έγινε ο Χριστιανισμός η επίσημη αυτοκρατορική θρησκεία τον 4ο αιώνα, άρχισαν και τα προβλήματα των Ιουδαίων από τους Χριστιανούς. Πρώτα από την εναντίον τους νομοθεσία των εκκλησιαστικών Συνόδων και των Αυτοκρατόρων. ΄Επειτα στούς κατοπινούς αιώνες του Βυζαντίου και του Μεσαίωνα από τις μανιασμένες εκδηλώσεις "χριστιανικών" όχλων που οδηγούσαν σε εμπρησμούς, λεηλασίες,σφαγές.δημεύσεις περιουσιών και εξορίες εβραϊκών πληθυσμών. Η μόνιμη κατηγορία πίσω από τους βανδαλισμούς ήταν πως "οι Εβραίοι δολοφόνησαν τον Χριστό"! Το αντιεβραϊκό μένος καλλιεργήθηκε από τους ίδιους τούς θρησκευτικούς ηγέτες Ιωάννη τον Χρυσόστομο, Αυγουστίνο, Θωμά Ακινάτη, όπως επίσης και από τον Μαρτίνο Λούθηρο, ο οποίος στράφηκε εναντίον των Εβραίων όταν αυτοί απέρριψαν μετά βδελυγμίας τις μεταρρυθμίσεις του.

Σήμερα όλο και περισσότεροι ιστορικοί και θεολόγοι τείνουν στην άποψη πως η καταδίκη του Ιησού ήταν σε μεγάλο βαθμό έργο της Ρωμαϊκής διοίκησης της Ιουδαίας. Σύμφωνα με ιστορικούς του 1ου αιώνα (Ιώσηπο,Σουετόνιο,Πλίνιο) και ιουδαϊκά θρησκευτικά κείμενα (Ταλμούδ) ,οι Ρωμαίοι θανάτωναν όποιον θεωρούσαν ύποπτο για επαναστατική δραστηριότητα ή ακόμα και για κάποια εθνική αφύπνιση του Ιουδαϊκού λαού,η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε εξέγερση.

Συνεπώς μια τέτοια χαρισματική προσωπικότητα σαν του Ιησού,ο οποίος έλκυε τα πλήθη, θα ήταν πολύ ύποπτη για τούς Ρωμαίους. Αυτό φαίνεται από τα λόγια των αρχιερέων και Φαρισαίων: " Αν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σ' αυτόν,και θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα μας πάρουν τον τόπο και το έθνος μας" και "σας συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος υπέρ του λαού και να μη χαθεί όλο το έθνος"-Ιωάννης 11:48-50. Κι όταν ο Ιησούς δήλωσε πως είναι ο Μεσσίας,ο Βασιλιάς του Ισραήλ, οι Ρωμαίοι αποφάσισαν να τον σκοτώσουν.Η πινακίδα πάνω στο σταυρό ,αυτή την αιτία για την καταδίκη του ανέφερε-Ματθαίος 27:37. Αλλά επειδή ο Ιησούς ήταν πάρα πολύ δημοφιλής, θα προκαλούνταν εξέγερση στην Ιερουσαλήμ εάν συλλαμβάνονταν και καταδικάζονταν από τους Ρωμαίους. Κάτι βεβαίως που ήθελαν να το αποφύγουν οπωσδήποτε. Ο καλύτερος τρόπος γι'αυτό ήταν να βάλουν τούς Ιουδαίους πολιτικούς άρχοντες να τον συλλάβουν και τούς θρησκευτικούς άρχοντες,τον αρχιερέα και κάποιους διδασκάλους να τον δικάσουν και να τον ανακηρύξουν ένοχο θανάτου,δυσφημώντας τον ως βλάσφημο και ψευδομεσσία.

΄mini_posters_sunset_cross.gifΑλλωστε, ο αρχιερέας Καϊάφας ήταν όργανο των Ρωμαίων αφού είχε διοριστεί από αυτούς. Μάλιστα, ο Ιουδαίος ιστορικός του 1ου αιώνα Φλάβιος Ιώσηπος γράφει ότι εκείνη την εποχή, οι αρχιερείς του Ισραήλ διορίζονταν και καθαιρούνταν από αντιπροσώπους της Ρώμης μια φορά τον χρόνο. Μέσα σ'αυτή την ατμόσφαιρα, το αξίωμα του αρχιερέα εκφυλίστηκε και έγινε θέση μισθωτού που προσήλκυε τα χειρότερα στοιχεία της κοινωνίας.

Επίσης, ο Πιλάτος,σύμφωνα με τον Ιώσηπο,ήταν ο πιο κακός διοικητής της Ιουδαίας, ο οποίος εκτελεσε πολλούς Ιουδαίους δασκάλους πριν και μετά τον Ιησού, επειδή τούς θεώρησε υπόπτους. Η Ρωμαίκή διοίκηση είχε απόλυτη εξουσία να δικάζει και εκτελεί όποιον ήθελε, χωρίς να έχει απαραίτητα τη συγκατάθεση του Συνεδρίου,του αρχιερέα ή του Ηρώδη.

΄Οσον αφορά το Συνέδριο που καταδίκασε τον Ιησού, έχει ενδιαφέρον να μάθουμε πως σύμφωνα με τούς κανόνες της Ιουδαϊκής παράδοσης έπρεπε να έχει τις εξής προϋποθέσεις για ανθρώπους που η περίπτωσή τους μπορούσε να επιφέρει τη θανατική ποινή:

- Να έχει την απαρτία των 72 μελών

- Να συνεδριάζει μόνο μέρα και ποτέ νύχτα κι όχι στις μέρες εορτών ή παραμονή εορτών

- Όταν καταδικάσει κάποιον σε θάνατο, να αφήνει μια ημέρα πριν την εκτέλεση μήπως παρουσιαστούν μάρτυρες ή στοιχεία για την αθώωσή του.

Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των Ευαγγελίων για την δίκη του Ιησού, καμμιά από τις παραπάνω προϋποθέσεις δεν τηρήθηκε. Τι συνέβει λοιπόν; Το συνέδριο που συγκάλεσε ο Καϊάφας βιαστικά δεν μπορούσε να έχει απαρτία,ήταν νύχτα και παραμονή του Πάσχα και δεν άφησε περιθώριο μιας ημέρας μετά την καταδίκη μήπως εμφανιστούν μάρτυρες υπεράσπισης. Δεν ήταν λοιπόν,το αυθεντικό και νόμιμο Συνέδριο αυτό που καταδίκασε τον Ιησού,αλλά ένα ψευδοσυνέδριο,της κλίκας του αρχιερέα, οι οποίοι έφεραν κάποιους ψευδομάρτυρες για να βρουν δικαιολογία να τον θανατώσουν-Μάρκος 14:55-59.

Αυτοί που βασικά ευθύνονται για τον θάνατο του Ιησού ήταν η Ρωμαϊκή διοίκηση και οι άρχοντες του Ισραήλ. Αυτό επιβεβαιώνεται από την Βίβλο: "Παρουσιάστηκαν οι βασιλιάδες της γης και οι άρχοντες συνάχτηκαν στο ίδιο μέρος κατά του Κυρίου και κατά του Χριστού του"-Πράξεις 4:26. Οι ίδιοι οι απόστολοι κύριους υπεύθυνους θεώρησαν τούς άρχοντες-Πράξεις 4:8-10,5:27-30, Α΄Κορ.2:7-8. Αυτό φαίνεται και από τα Ευαγγέλια. Στον Ματθαίο 21:45-46 διαβάζουμε : "Και όταν άκουσαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τις παραβολές του, κατάλαβαν ότι γι' αυτούς τις λέει.Κι ενώ ζητούσαν να τον κρατήσουν, φοβήθηκαν τα πλήθη, επειδή ως προφήτη τον είχαν".

΄Οσον αφορά τη στάση του λαού Ισραήλ απέναντι στον Ιησού,και εδώ υπάρχουν παρεξηγήσεις από τον πολύ κόσμο. Αντίθετα απ'ότι συνήθως πιστεύεται, οι Ιουδαίοι δεν απέρριψαν τον Ιησού περισσότερο απ' όσο τον δέχτηκαν οι Εθνικοί. Στούς Ιουδαίους εκπληρώθηκε η προφητεία του Συμεών :" Ιδού, αυτός κείται για πτώση και ανάσταση πολλών μέσα στο λαό Ισραήλ και για σημείο αντιλεγόμενο"- Λουκάς 2:34. ΄Ετσι βλέπουμε στα Ευαγγέλια μεγάλα πλήθη να ακολουθούν και να πιστεύουν τον Ιησού, όπως π.χ. στην αναφορά του Ματθαίου 4:25: "Και τον ακολούθησαν πλήθη πολλά από τη Γαλιλαία και από τη Δεκάπολη και από τα Ιεροσόλυμα και από την Ιουδαία και πέρα από τον Ιορδάνη ". Επίσης δείτε Ματθ.8:1,19:2,21:6-11. Συχνά επαναλαμβάνεται η φράση "και πολλοί πίστεψαν σε αυτόν"-Ιωάννης 2:23,4:39,7:31,8:30,10:42,11:45. Ακόμα και πολλοί άρχοντες πίστευαν σε αυτόν, αν και είναι φανερό πως αυτοί ήταν μόνο μία μικρή μειοψηφία-Ιωάννης 12:42. ΄Εχει ενδιαφέρον να προσέξουμε πως γίνεται διάκριση μεταξύ του "πολύ πλήθους λαού" και του "πολύ πλήθους των μαθητών" σε αυτούς που ακολουθούσαν τον Ιησού- Λουκάς 6:17.

bornagain.jpg΄Ολα αυτά δείχνουν πως ένα μεγάλο μέρος του Ισραήλ είχε ελκυστεί από το μήνυμα του Ιησού του Ναζωραίου και ακολουθούσαν και πίστευαν σ' αυτόν.

΄Οπως επίσης είναι αληθινό πως πολλοί άλλοι συμπατριώτες του, αμφέβαλλαν ή απιστούσαν σε αυτόν. Στην πραγματικότητα, οι Ιουδαίοι ήταν ένα διαιρεμένο έθνος σε σχέση με τον Ιησού. Μερικοί πίστευαν και άλλοι δεν πίστευαν. Αυτό φαίνεται πολύ καλά στον Ιωάννη 7:12 : " Και πολύ υπόκωφη αντιγνωμία υπήρχε γι' αυτόν στα πλήθη. Μερικοί έλεγαν: 'Είναι αγαθός' . Ενώ άλλοι έλεγαν: 'Όχι,αλλά πλανά τον όχλο' ".

Αυτό συνεχίστηκε και μετά τον θάνατο του Ιησού,σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων. Βλέπουμε χιλιάδες Εβραίους να πιστεύουν αρχικά στο κήρυγμα των αποστόλων (Πράξεις 2:41, 4:4, 5:13-14, 9:42, 17:12), οι οποίοι μερικά χρόνια αργότερα έγιναν μυριάδες (Πράξεις 21:20), δηλαδή δεκάδες χιλιάδες ακόλουθοι του Ιησού ! Μάλιστα πίστεψαν πολλοί ιερείς και Φαρισαίοι ! - Πράξεις 6:7, 15:5.

Και αντίθετα από την διαδεδομένη άποψη, μεγάλο πλήθος λαού εκδήλωσε δημόσια τη διαφωνία του με την καταδίκη του Ιησού, λίγο μόλις πριν τη σταύρωσή του! Διαβάζουμε : " Τον ακολουθούσε μάλιστα πολύ πλήθος από το λαό και από γυναίκες που χτυπούσαν τα στήθη τους και τον θρηνούσαν"-Λουκάς 23:37. ΄Οσον αφορά το πλήθος που ζήτησε την σταύρωση του Χριστού,δεν το έκανε αυθόρμητα. " Αλλά οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι έπεισαν τούς όχλους να ζητήσουν τον Βαραβά,ενώ τον Ιησού να τον θανατώσουν"-Ματθ.27:20. Ενώ ακόμη και η σύνθεση του πλήθους αποκαλύπτεται στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο 19:6 : "Οι αρχιερείς και οι υπηρέτες του ναού, κραύγασαν λέγοντας : 'Σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον'"! Δηλαδή με λίγα λόγια ο όχλος που ζήτησε την θανάτωση του Ιησού ήταν υπάλληλοι των αρχόντων,οι οποίοι παρακινήθηκαν από τα αφεντικά τους για να το κάνουν αυτό!!!

Είναι ολοφάνερο το ιστορικό συμπέρασμα πως βασικοί υπεύθυνοι από ανθρώπινη άποψη για τον θάνατο του Ιησού, ήταν η Ρωμαϊκή διοίκηση και οι λιγοστοί Ιουδαίοι συνεργάτες της από το θρησκευτικό και κοινωνικό κατεστημένο. Σε καμμία περίπτωση δεν ευθύνεται ολόκληρος ο εβραϊκός λαός της Ιουδαίας και Γαλιλαίας, οι οποίοι όπως είδαμε πιο πάνω ήταν κατά πλειοψηφία φιλικοί στον Ιησού. Αντίθετα, οι περισσότεροι άρχοντές τους ήταν εχθρικοί και χαρακτήριζαν τον όχλο "καταραμένο" επειδή πίστευαν σε αυτόν-Ιωάννης 7:45-49. Ακόμη, οι πολυάριθμοι Εβραίοι της Διασποράς (Αιγύπτου, Ασίας, Ελλάδας,Ρώμης) δεν είχαν ιδέα για τα όσα διαδραματίστηκαν εκεί! Πόσο μάλλον φοβερά ανόητο είναι να θεωρούνται υπεύθυνοι για τον θάνατο του Μεσσία οι Εβραίοι των κατοπινών αιώνων! Η πλάνη αυτή δεν έχει καμμία βάση ούτε στην Ιστορία, ούτε στα Ευαγγέλια, παρά μόνο στο σατανικό μίσος εναντίον του Εβραϊκού λαού,του λαού στον οποίο ανήκε και τον οποίο αγάπησε ο Ιησούς Χριστός και όλοι οι απόστολοί του. Πόσα δεινά προκάλεσε στούς μεταγενέστερους αιώνες στο λαό Ισραήλ, αυτή η παρανοϊκή άποψη! Τόσο παράλογη, όσο το να θεωρούνται όλοι οι ΄Ελληνες της εποχής και οι σημερινοί ΄Ελληνες, υπεύθυνοι για τον θάνατο του Σωκράτη, τον οποίο καταδίκασε η εξουσία της Αθήνας κι όχι φυσικά όλοι οι Αθηναίοι, ούτε όλοι οι ΄Ελληνες! Και υπάρχουν αμέτρητα παρόμοια ιστορικά παραδείγματα καταδίκης μεγάλων ανδρών από το θρησκευτικό και πολιτικό κατεστημένο της εποχής τους - όχι από το λαό τους&.



Εκτρωσεις...Απαλλαγη?Η δολοφονια?


Papakonstantinou -...

ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ... ΑΠΑΛΛΑΓΗ; Η΄ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ;

altΈκτρωση είναι ο τερματισμός μιας αγέννητης ζωής. Είναι γνωστή και ως άμβλωση, μια ονομασία που δίδεται για την «προκλητή απόρριψη του εμβρύου» από τη μήτρα της μητέρας του. 'Aραγε, το έμβρυο είναι προσωπικότητα; Αν, ναι, τότε στην κρίση πολλών η προσχεδιασμένη έκτρωση είναι μια εγκληματική ενέργεια.

Στην περίπτωση που το έμβρυο δεν είναι πρόσωπο, τότε η έκτρωση είναι κάτι λιγότερο(Wink από έγκλημα. Τα στοιχεία μας λένε ότι το 10% των εκτρώσεων γίνονται μετά τον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης, κάτι που πολλοί γιατροί αρνούνται να κάνουν, διότι το σκότωμα του εμβρύου είναι πολύ ξεκάθαρο».

Αυτή η άποψη, των πολλών γιατρών, έχει τις ρίζες της βαθιά και στον αρχαίο, ακόμα, κόσμο.

Βλέπουμε ότι ο Ασσυριακός νόμος μεταξύ 1450 π.Χ. και 1250 π.Χ. σε περίπτωση προσχεδιασμένης έκτρωσης, όριζε ως ποινή το θάνατο με βασανιστήρια. Η φανερή αντίθεση προς την έκτρωση _στη Ρωμαϊκή εποχή ξεκίνησε από τον μεγαλύτερο Ρωμαίο ρήτορα, τον Κικέρωνα. Σε λόγο του που εκφώνησε το 15 π.Χ. ο Κικέρων αναφέρεται σε μια γυναίκα, από τη Μαλεσία, που έκανε έκτρωση και γι αυτό, εκτελέστηκε. Ο ίδιος συμφωνούσε με την εκτέλεση και καταδίκαζε την ηθική χαλαρότητα των ημερών του.

Ο Φαβορίνος (80-150μ.Χ.) μίλησε για την έκτρωση σαν μόλις λιγότερο εγκληματική πράξη από εκείνη της έκθεσης των βρεφών, ενώ ο Σωρανός, ο μεγάλος γιατρός γυναικολόγος την εποχή του Τραϊανού (998-117μ.Χ.), είπε ότι μερικοί από τους σύγχρονους του, υποστήριζαν ότι η έκτρωση δεν ήταν ποτέ σωστή. Ναι, οι εκτρώσεις ήταν πολύ γνωστές στην αρχαιότητα. Αναφορά γι αυτές κάνουν και ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας, αλλά και ο Ιπποκράτης στον «όρκο του» για τους γιατρούς που ισχύει μέχρι και σήμερα αφού συμπεριέλαβε τη φράση «Δεν θα δώσω σε έγκυο γυναίκα φαρμάκι για να την κάνω να αποβάλει»

Και ο κώδικας του Χαμουραμπί (1728 π.Χ.) νομοθετεί εναντίον των εκτρώσεων. Στην πατρίδα μας Ελλάδα σήμερα -, σύμφωνα με τον Ποινικό κώδικα, η γυναίκα που «αποκτείνει εκ προθέσεως, ή επιτρέπει εις άλλον να πράξει τούτο», τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών χρόνων. Σ' αυτόν που επιφέρει το θάνατο του εμβρύου, η ποινή είναι φυλάκιση έξι μηνών έως πέντε χρόνων. Σ' εκείνον όμως που ενεργεί κατά συνήθειαν εκτρώσεις, η ποινή αγγίζει και τα δέκα χρόνια. Και όλα αυτά, έως το έτος 1986, όπου με τον Νόμο 1609, οι εκτρώσεις είναι πλέον νόμιμες και γίνονται και με έξοδα του Κράτους!

Η Βιβλική άποψη

Η σύλληψη του εμβρύου, επανειλημμένα, αναγνωρίζεται από την Αγία Γραφή σαν δώρο του Θεού (Γένεση δ΄1, κθ΄ 31, Ρουθ δ΄ 13) και ο Δαυίδ στον Ψαλμό κβ΄ 10 λέει: «εκ κοιλίας της μητρός μου συ είσαι ο Θεός μου». άρα και ως έμβρυο ο Δαυίδ ήταν στα χέρια του Θεού και αναγνωρίζονταν απ' αυτόν ως ύπαρξη ζωντανή. Επίσης ο Ησαΐας, στο ομώνυμο βιβλίο του κεφ. μθ΄ 1, γράφει τα εξής: «Ο Κύριος με εκάλεσεν εκ κοιλίας, εκ των σπλάχνων της μητρός μου ανέφερε το όνομά μου». Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Θεός αναμειγνύεται ενεργητικά στην διαμόρφωση του εμβρύου και το βλέπουμε αυτό στον Ψαλμό ρλθ΄ που μεταξύ άλλων, γράφει: «Διότι συ εμόρφωσας τους νεφρούς μου, με περιτύλιξας εν τη κοιλία της μητρός μου» (εδάφιο 13). «Το αδιαμόρφωτον του σώματός μου είδον οι οφθαλμοί σου» (εδάφιο 16). Έτσι, λοιπόν, αφού από τη στιγμή της συλλήψεώς μας στη μήτρα της μητέρας μας, γινόμαστε πλέον ένας ζωντανός οργανισμός, η απόφαση να μας αποβάλουν είναι πέρα για πέρα δολοφονία και μάλιστα εκ προμελέτης, άξια κάθε καταδίκης.Πολλοί από τους πρώτους Χριστιανούς στα συγγράμματά τους καταδίκασαν την έκτρωση ως δολοφονία και ως πράξη καταδικαστέα από τον Θεό.

Το Έμβρυο

altΚάθε έμβρυο είναι ανθρώπινη ζωή όπως γράφει κάποιος - , και αντιπροσωπεύει μια δυνατότητα για σχηματισμό προσωπικότητας ήδη από πολύ νωρίς στην πρόοδο της εξέλιξης, περίπου από την πρώτη εβδομάδα. Από αυτό το πρώιμο στάδιο είναι μια ενδεχόμενα υπαρκτή, προσωπικότητα, και την όγδοη περίπου εβδομάδα και μετά, έχει αναγνωρίσιμη ανεξαρτησία, όπως εμφαίνεται από την κυκλοφορία του και τη δραστηριότητά του εγκεφάλου. Είναι καθ' οδόν για την ολοκλήρωση της προσωπικότητας.

Η Εκτέλεση της Δολοφονίας

Στην Ελλάδα οι πιο πολλοί γιατροί χρησιμοποιούν την «Αναρρόφηση υπό νάρκωση», όπου προηγείται διαστολή του τραχήλου της μήτρας, για να χρησιμοποιηθεί αναρροφητήρας.

Στη συνέχεια ακολουθεί αποκόλληση, απόξεση κι αναρρόφηση του «περιεχομένου»Exclamation mark της μήτρας. Αυτή η μέθοδος, γνωστή ως D+E, κάνει το έμβρυο «λιανό», και όταν η εγκυμοσύνη είναι κάπως προχωρημένη, ο γιατρός χρησιμοποιεί ειδικά εργαλεία για να τσακίσει, (ω, Θεέ μου!!!) τα κοκαλάκια και το κρανίο του μωρού, ούτως ώστε να μπορέσει να αναρροφηθεί από την «ηλεκτρική του σκούπα».

Οι γιατροί όμως, της «παλιάς σχολής», έχουν άλλη μέθοδο έκτρωσης, που γίνεται με διαστολή του τραχήλου της μήτρας και «Απόξεση του περιεχομένου». Αυτή η μέθοδος προϋποθέτει πείρα και δεξιοτεχνία. Για όσους έχουν ατσάλινα νεύρα, στη μέθοδο εκτρώσεως D+E, ο γιατρόςExclamation mark κόβει το σωματάκι του εμβρύου σε κομμάτια με ένα αιχμηρό νυστέρι, αρχίζοντας από το κεφάλι κλπ. Μάλιστα, συνιστάται αυτοψία στα κομμάτια, για να διαπιστωθεί μήπως «ξεχάστηκε» κανένα μέσα στη μήτρα της γυναίκας. Σε κάποια περίπτωση, όταν ο γιατρός βιντεοσκοπούσε την προσπάθεια αυτή, με έκπληξη είδε ότι το έμβρυο, όσο το νυστέρι το πλησίαζε, άλλο τόσο αυτό...απομακρυνόταν! Ναι, αισθανόταν τον κίνδυνο και αυτό ανάγκασε τον νεαρό γιατρό να πει ότι δεν θα ξανακάνει στη ζωή του ποτέ πια μια τέτοια τρομερή πράξη.

Λίγο Διάλειμμα για Σκέψεις

Μαζεύοντας τα στοιχεία μου αυτά, για να συντάξω το άρθρο, ένιωσα όπως και όλοι οι ευαίσθητοι αναγνώστες φρίκη και αηδία, πρώτα για την απόφαση της έκτρωσης και κατόπιν για την εκτέλεσή της. Και στο ερώτημα (του τίτλου) αν είναι απαλλαγή (από ένα «βάρος» ανεπιθύμητο), ή δολοφονία η έκτρωση, ανεπιφύλακτα υποστηρίζω το δεύτερο. Αν και δεν αρμόζει στον αρθρογράφο να δίδει τη γνώμη του, εγώ το παραβαίνω, μη μπορώντας να ανεχθώ την απάνθρωπη αυτή εγκληματική πράξη απέναντι της αγέννητης ακόμα ζωής. Δεν μιλώ φυσικά για την κατ' ανάγκην έκτρωση, π.χ. ενός εξωμήτριου που εγκυμονεί σοβαρό κίνδυνο.

Αφού η ζωή είναι δώρο του Θεού, εσύ, ποιος είσαι που αποφασίζεις; Η δολοφονία αυτή καταδικάζεται από το Θεό ως αμαρτία αλλά και συγχωρείται από Αυτόν για όσους από άγνοια το έπραξαν. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέει ότι: «το αίμα του Ιησού Χριστού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α Ιωάννης α΄ 7). Αν λοιπόν, φίλη αναγνώστρια, αποφάσισες κάποια έκτρωση, όσο και συ γιατρέ να την εκτελέσεις, σας παρακαλώ...

ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ.

Ο Θεός δεν εμπαίζεται!

==============
Γιώργος Οικονομίδης
"Σπορέας"

create your own myspace tracking map

ΑΘΕΙΣΜΟΣ-Η ΜΕΓΑΛΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Swingle Singers - ...
Κάποιοι άθεοι, υποστηριζουν, ότι ο αθεϊσμός είναι φιλοσοφία και όχι θρησκεία, παραθετουν στοιχεία (αποσπασματικά και ελλειπή φυσικά), για το ότι δήθεν θρησκεία είναι μόνο "η πίστη σε κάποιον θεό", ενώ ο αθεϊσμός δεν προϋποθέτει πίστη, άρα δεν είναι θρησκεία, κλπ.



marx.gifΘα δούμε λοιπόν στη συνέχεια, τα εξής:

Ποια είναι η έννοια του "αθεϊσμού"; Ποια η έννοια της "αθεϊας"; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της φιλοσοφίας; Τι είναι "δόγμα" και "δογματισμός", και ποια η σχέση του με την επιστήμη και τη φιλοσοφία; Ποια η σχέση φιλοσοφίας και θρησκείας; Και ποια η σχέση αμφοτέρων με τον αθεϊσμό και την αθεϊα; Τέλος, θα δούμε πώς χρησιμοποιούνται πολλές από αυτές τις έννοιες, σε φιλοσοφικά, θεολογικά και ιστορικά κείμενα, ώστε να γίνει εμφανής η ταύτιση των θέσεών μας και με άλλους.



2. Αθεϊσμός, Αθεϊα και Δόγμα

Θα δούμε τη βασική διαφορά του αθεισμου από την Αθεϊα, και τη σχέση του με το Δογματισμό, τη Φιλοσοφία και τη Θρησκεία. Αν και πολλοί συγχέουν τις λέξεις "Αθεϊσμός και Αθεϊα, στην πραγματικότητα έχουν κάποιες διαφορές μεταξύ τους. Στη συνέχεια, παρατίθενται αποσπάσματα από την εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη, και το λεξικό του Δημητράκου:

Αθεϊα

Στους αρχαίους αθεϊα ονομάστηκε το να μη πιστεύει κανείς στους θεούς που λάτρευε η πόλη. Στην πιο ειδική όμως σημασία, η λέξη σημαίνει τη θεωρία στην οποία η πίστη για την ύπαρξη θεού προσωπικού, δημιουργού και παντοδύναμου είναι αδικαιολόγητη, γιατί δεν υπάρχουν σίγουρες αποδείξεις για την ύπαρξη τέτοιου υπερφυσικού όντος. Με την ίδια έννοια μπορεί να χαρακτηρισθεί αθεϊα και η ατομική θεωρία, ο θετικισμός, ο πανθεϊσμός και κάθε μορφή υλισμού. (Εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη).

Αθεϊα: η άρνησις υπάρξεως Θεού, το μη πιστεύειν εις Θεόν. (Μέγα Λεξικό Όλης της Ελληνικής Γλώσσης, Δ. Δημητράκου).

Αθεϊσμός

Φιλοσοφική θεωρία που αρνείται την ύπαρξη του Θεού. (Εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη).

Η αθεϊα ως φιλοσοφικό δόγμα. (Μέγα Λεξικό Όλης της Ελληνικής Γλώσσης, Δ. Δημητράκου).

Στα παραπάνω, παρατηρούμε, ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ "αθεϊας" και "αθεϊσμού". Στην περίπτωση της Αθεϊας, ο άνθρωπος απλώς δεν πιστεύει σε θεό, επειδή δεν είναι πεπεισμένος αν ο Θεός υπάρχει. Όμως ΔΕΝ δογματίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Ο άνθρωπος αυτός, (ο άθεος), στην πραγματικότητα ανήκει στον αγνωστικισμό, γιατί δεν είναι δογματικός, όπως ο Αθεϊστής. (Για τις δύο ομάδες του Αγνωστικισμού, έχουμε ήδη αναπτύξει αρκετά σε ξεχωριστό άρθρο).

Ο Αθεϊστής λοιπόν, σε αυτό διαφέρει από τον "άθεο". Στο ότι είναι ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΣ. Δεν λέει: "δεν πιστεύω επειδή δεν έχω πεισθεί". Λέει: "Είμαι πεπεισμένος ότι θεός δεν υπάρχει". Η απιστία του δηλαδή, περιγράφεται με δογματικό και θετικό τρόπο, και όχι με αρνητικό και αγνωστικιστικό, όπως του απλού άθεου. Ο Αθεϊστής, έχει αποδεχθεί μια σαφή δογματική θέση, και ανήκει σε ένα φιλοσοφικό σύστημα. Δεν στερείται ιδεολογίας στο ζήτημα περί Θεού, αλλά ΕΧΕΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, το ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Σε αυτό είναι πεπεισμένος και κατηγορηματικός. Μάλιστα, καθώς ο Αθεϊστής αρνείται ότι υπάρχει θεός, έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του, μια "εντύπωση", μια "ιδέα", για το τι είναι θεός. Αυτό απέχει πολύ από το αφαιρετικό "δεν ξέρω" του απλού άθεου - αγνωστικιστή. Και όλους αυτούς τους λόγους, και το λεξικό του Δημητράκου, όπως είδαμε, τον αναφέρει ως: "φιλοσοφικό ΔΟΓΜΑ". Άρα, η φιλοσοφία μπορεί να έχει δόγματα!

Και τι είναι "δόγμα";

shadow%20in%20the%20dark.jpgΔόγμα

Έτσι λέγεται κάθε θεμελιώδης θεωρητική αρχή ενός θρησκευτικού ή άλλου συστήματος, που δεν επιτρέπει αντίρρηση από αυτούς που την παραδέχονται. (Εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη).

Δεν υπάρχει λοιπόν αντίρρηση, ότι ο Αθεϊσμός είναι φιλοσοφικό σύστημα. Μήπως όμως αυτό σημαίνει ότι δεν είναι θρησκεία; Με άλλα λόγια, μήπως ένα φιλοσοφικό σύστημα, είναι κάτι διαφορετικό από τη θρησκεία, όπως ισχυρίζονται οι αθεϊστές που ενίστανται στη θέση μας, περί του αθεϊσμού ως θρησκείας;



3. Η σχέση Θρησκείας, Φιλοσοφίας και Δογματισμού

Στο άρθρο με την ανάλυση που κάναμε περί της λέξεως "φιλοσοφία", παρατηρήσαμε τα εξής σημαντικά στοιχεία, τα οποία θα θυμίσουμε εδώ:

Παρατηρήσαμε στο Λεξικό Δημητράκου, ότι ως 5η έννοια της λέξεως "φιλοσοφία", γράφει: «φιλοσοφία η Χριστιανική Θεολογία». (Γρηγ. Νύσσης 3, 433: «ίνα μη προδώ την ιεράν φιλοσοφίαν», Ισιδ. Πηλ. Επιστ. 4, 134: «τα νομικά και προφητικά μαθήματα προπαιδεύματά εισι της νέας και ευαγγελικής φιλοσοφίας».

Φυσικά για έναν αθεϊστή, ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία! Όμως, σύμφωνα με το λεξικό, μπορεί μια θρησκεία να ονομάζεται και φιλοσοφία! Δεν είναι κατ' ανάγκην κάτι διαφορετικό.

Αυτή η συσχέτιση φιλοσοφίας και θρησκείας, δεν είναι προνόμιο του λεξικού Δημητράκου. Ας δούμε ένα απόσπασμα από κάποια ιστορικο-φιλοσοφική ανάλυση:

«Οι μεγάλοι διδάσκαλοι της κατηχητικής σχολής στης Αλεξάνδρειας, Κλήμης και Ωριγένης, θεμελίωσαν την Ελληνική θεολογία, στην οποία συνδέθηκαν αδιάσπαστα η χριστιανική ευσέβεια με την ελληνική παιδεία και όπου η εκκλησιαστική παράδοση γνώρισε μια θεωρητική επανερμηνεία και μεταγραφή. Το αποτέλεσμα ήταν η διαμόρφωση μιας φιλοσοφικής θρησκείας συγγενούς με την ελληνιστική θρησκευτική φιλοσοφία και παρόμοιας με την Ιουδαιο-αλεξανδρινή θρησκευτική φιλοσοφία ενός Φίλωνος της εποχής του Ιησού και λίγο μεγαλύτερού του» (Απόσπασμα από το βιβλίο: «Μεσαιωνική Φιλοσοφία. Σύγχρονη Έρευνα και Προβληματισμοί», Εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 2000. Μετάφραση Πολυτίμη Μαρία Παλαιολόγου. Όπως αναδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Άρδην» Νο 57,58, Δεκέμβριος 2005 Φεβρουάριος 2006, σελ. 44).

Προσέξτε τις φράσεις: "φιλοσοφική θρησκεία", και "θρησκευτική φιλοσοφία"!!!

Και δεν χρειάζεται νομίζουμε, να θυμίσουμε, ότι η μία από τις μεγάλες θρησκείες, είναι ο Βουδισμός, ο οποίος είναι φυσικά ταυτόχρονα και αθεϊστική φιλοσοφία!

Είναι προφανές ότι οι λέξεις αυτές δεν είναι κατ' ανάγκην διαφορετικές ή αντίθετες, αλλά ότι μια φιλοσοφία, μπορεί να είναι και θρησκεία! Και αυτό από τι εξαρτάται;

Η απάντηση είναι, ότι αυτό εξαρτάται ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟ!

Η Εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη, είναι ακόμα πιο διαφωτιστική στο ζήτημα αυτό. Ας θυμηθούμε κάποια αποσπάσματά της περί της φιλοσοφίας:

"Το κύριο χαρακτηριστικό της φιλοσοφικής σκέψης είναι, ασφαλώς «η ζήτηση της αλήθειας και όχι η κατοχή της, γιατί κατά τον Πλάτωνα, η σοφία είναι χαρακτηριστικό των θεών». «Φιλοσοφία», λέει ο Καρλ Γιάσπερς, «σημαίνει το να βρίσκεσαι καθ' οδόν» παρά τους δογματισμούς που διατυπώθηκαν κατά καιρούς, γιατί κάθε απάντηση στο βάθος της είναι ένα περισσότερο πολύπλοκο και αδυσώπητο ερώτημα&

...Η επιστήμη δεν δέχεται καμιά αμφισβήτηση. Στηρίζεται στην αρχή του χρόνου και της αιτιότητας, ενώ για τη φιλοσοφία δεν υπάρχει καμιά γνώση ακαταμάχητη για την αλήθειά της&

capricorneetoilexx9.jpg&Στα μέσα του 20ού αιώνα, ο φιλοσοφικός στοχασμός βρίσκεται σε μια κρίσιμη ώρα της ιστορίας του. Δυο δρόμοι ανοίγονται μπροστά του. Ο ένας οδηγεί στα πιο μακρινά όρια της αποσύνθεσης, δηλαδή σε ένα αυθαίρετο δογματισμό, σε έναν περισσότερο ανόμοιο συγκριτισμό, ή αθεράπευτο σκεπτικισμό".

Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη λοιπόν, χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας, είναι ΝΑ ΜΗ ΔΟΓΜΑΤΙΖΕΙ, και ο δογματισμός σε ένα φιλοσοφικό σύστημα, αν και είναι υπαρκτός, είναι κάτι κακό για τη φιλοσοφία, και μάλιστα, όταν αυτός υπάρχει σε μεγάλο βαθμό, την οδηγεί σε ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ.

Με απλά λόγια, ο δογματισμός, είναι καταστροφικός για τη φιλοσοφία, και ένα φιλοσοφικό σύστημα που δογματίζει, "αποφιλοσοφικοποιείται", και στην πραγματικότητα "θρησκειοποιείται".

Γιατί λέμε ότι "θρησκειοποιείται"; Επειδή χαρακτηριστικό της θρησκείας, είναι ο δογματισμός. Ας θυμηθούμε έναν από τους ορισμούς της λέξεως "θρησκεία", όπως την είδαμε στο άρθρο μας με τον ορισμό της θρησκείας:

Θρησκεία: ...2. «σύνολον δοξασιών και τύπων αναγομένων εις τινα θρησκείαν, θρησκεία, δόγμα»... (Μέγα Λεξικό Όλης της Ελληνικής Γλώσσης Δ. Δημητράκου).

Η θρησκεία είναι λοιπόν δογματική. Η φιλοσοφία, οφείλει να μην είναι. Και όταν είναι, δεν διαφέρει από τη θρησκεία. Μπορεί ένα σύστημα να είναι ταυτόχρονα και θρησκευτικό και φιλοσοφικό.

Αλλά ας το δούμε αυτό και αλλού:

Στο περιοδικό Ντισκάβερυ εντ Σάιενς Τεύχ. 9, Φεβρ. 2006, σε δύο σημεία του περιοδικού, υπάρχουν κάποια κείμενα που σχετίζονται εν μέρει με το θέμα μας. Ας παρατηρήσουμε τι γράφεται εκεί:

Dark_Wanderer.jpg"Η Θρησκεία στην καθαρή της μορφή, δεν ισχυρίζεται ότι κατέχει επιστημονική γνώση. Ο χώρος της είναι πέρα και πάνω από τα φαινόμενα, η μέθοδός της είναι η πίστη. (Νίκος Δήμου Φιλόσοφος)

(οι εξ αποκαλύψεως αλήθειες δεν έχουν σχέση με τις επιστημονικές θεωρίες, ούτε με τα μοντέλα ερμηνείας των φαινομένων), «διότι είναι απόλυτες και δογματικές&(Αγνωστικιστής και "ορθολογιστής"). Ντισκάβερυ εντ Σάιενς Τεύχ. 9, Φεβρ. 2006 σελ. 10.

Στο κείμενο αυτό, παρατηρούμε έναν φιλόσοφο και έναν αγνωστικιστή, να ξεκαθαρίζουν με τη συζήτησή τους, ότι ο δογματισμός είναι χαρακτηριστικό της θρησκείας. Ας δούμε τον ίδιο τον Νίκο Δήμου, τι λέει λίγες σελίδες πιο κάτω, για τη φιλοσοφία του Μαρξισμού:

Η άποψη «ότι ο μαρξισμός δεν είναι επιστήμη αλλά δόγμα»& είναι & του Καρλ Πόπερ& Εγώ θα έλεγα ότι κάθε ισμός τείνει να είναι δογματικός. (Νίκος Δήμου Φιλόσοφος) Ντισκάβερυ εντ Σάιενς Τεύχ. 9, Φεβρ. 2006 σελ. 19.

Να θυμίσουμε εδώ, ότι και ο "Αθε-ισμός", που είναι ένα δογματικό φιλοσοφικό σύστημα, έχει κατάληξη σε: "ισμός", ενώ η Αθεϊα, που δεν είναι δογματική, έχει άλλη κατάληξη!



Πολύ ενδιαφέρον, είναι και κάτι άλλο, που αναφέρεται στο ίδιο εκείνο περιοδικό, από τον αγνωστικιστή:

"Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων είναι εξαρτημένοι από το όπιο (της θρησκείας), και, αν τους το πάρεις, χωρίς να τους δώσεις κάποιο υποκατάστατο, θα τους κάνεις δυστυχισμένους". (Αγνωστικιστής και "ορθολογιστής"). Ντισκάβερυ εντ Σάιενς Τεύχ. 9, Φεβρ. 2006 σελ. 10.

Ε, λοιπόν, εδώ είναι το μυστικό. Ο Αθεϊστής, μη έχοντας τη θρησκευτική πίστη στον Θεό, έχει βρει ένα υποκατάστατο. Το δόγμα του Αθεϊσμού. Φιλοσοφία και δόγμα μαζί. Φιλοσοφία και ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Αθεϊστική θρησκεία, σαν τον Βουδισμό. Και δογματική θρησκεία, σαν κάθε θρησκεία. Έχει ως ευαγγέλια τα βιβλία του Διαφωτισμού, ως αποστόλους τους πνευματικούς πατέρες του αθεϊσμού, ως δόγμα την ιδεολογία, την πεποίθηση της ανυπαρξίας του Θεού, ως θρησκευτικά καθήκοντα την ενασχόληση με τη θρησκευτική φιλοσοφία του, και όλα όσα αυτή συνεπάγεται, ως τρόπος ζωής, και προωθεί τις ιδέες του συχνά με ιεραποστολικό ζήλο, σε συζητήσεις, συγγράμματα, φόρουμ, άρθρα...

Δεν είναι σαν τον πραγματικά άθρησκο άθεο, (ή Εμπειρικό Αγνωστικιστή για να ακριβολογήσουμε). Ο άθεος δεν δογματίζει, ο αθεϊστής είναι δογματικός.

Ναι, γνωρίζουμε φίλοι αθεϊστές ότι είναι δύσκολο να το παραδεχθείτε ότι ανήκετε σε θρησκεία. Γιατί είναι δύσκολο στους πιστούς ενός δόγματος, να παραδεχθούν ότι το δόγμα τους είναι λάθος.big_dark_wave_800.jpg


Ερώτηση: Τι είναι Χριστιανός;


Powered by eSnips.com

Ερώτηση: Τι είναι Χριστιανός;

homeatlastthb.jpgΑπάντηση: Στο λεξικό του Ουέμπστερ, η λέξη Χριστιανός ορίζεται ως " άνθρωπο που ομολογεί την πίστη στον Ιησού ως Χριστό, ή στην θρησκεία η οποία είναι βασισμένη στην διδασκαλία του Ιησού." Αν και αυτό είναι καλή αρχή για κατανόηση αυτού τι είναι Χριστιανός, όπως και πολλοί άλλοι κοσμικοί ορισμοί, και αυτός ορισμός δεν είναι αρκετός να μας δώσει την Βιβλική ουσία της λέξεως Χριστιανός.
Η λέξη Χριστιανός χρησιμοποιείται τρεις φορές στην Καίνή Διαθήκη (Πράξεις 11:26; Πράξεις 26:28; Α' Πέτρου 4:16). Οι ακόλουθοι του Ιησού Χριστού πρώτη φορά καλεστήκαν Χριστιανοί στην Αντιόχεια (Πράξεις11:26) επειδή η συμπεριφορά , οι πράξεις και οι ομιλίες τους ήταν όμοιες με του Χριστού. Αυτούσια την χρησιμοποιήθηκε από την πλευρά μη σωσμένων ανθρώπων της Αντιόχειας, ως ένα είδος περιφρονητικού ονόματος , με το οποίο κορόιδευαν τους Χριστιανούς. Κυριολεκτικά αυτή η λέξη σημαίνει "να βρίσκεσαι στην πλευρά του Χριστού." ή "ακόλουθος , οπαδός του Χριστού," που είναι όμοιο με τον τρόπο με το οποίο ορίζεται στο λεξικό του Ουέμπστερ.
Δίστιχος με το πέρασμα του χρόνου, η λέξη "Χριστιανός " έχασε την ορθή σημασία της, και συχνά χρησιμοποιείται για κάποιον ο οποίος είναι θρησκευόμενος ή έχει υψηλές ηθικές αξίες, αντί για την αληθινή αναγέννηση των ακολούθων του Ιησού Χριστού. Πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, θεωρούν τον εαυτό τους ως Χριστιανούς, απλά και μόνο λόγω του ότι πηγαίνουν στην εκκλησία ή ότι ανήκουν στην "Χριστιανική" εθνότητα.
Αλλά η έλευση στην εκκλησία, η υπηρέτηση των αυτών οι οποίοι είναι λιγότερο ευτυχισμένοι από εσένα, ή να είσαι καλός άνθρωπος, δεν σε καταστεί Χριστιανό. Όπως είπε ένας ευαγγελιστής , "Η έλευση στην εκκλησία δεν θα σε καταστήσει Χριστιανό, όπως και όταν πας στο γκαράζ δεν θα σε καταστήσει αυτοκίνητο." Αν ανήκεις σε κάποια εκκλησία, αν παρακολουθείς τακτικά εκκλησιαστικές ακολουθίες και αν προσφέρεις στο έργο της εκκλησίας, δεν θα σε καταστήσει Χριστιανό.
yourmovethb.jpgΗ Βίβλος μας διδάσκει ότι τα καλά έργα δεν είναι κριτήριο αποδοχής από τον Θεό. Η Επιστολή προς Τίτον λ3:5 λέει ότι "μας έσωσε όχι χάρη σε έργα δικαιοσύνης, που κάναμε εμείς, αλλά χάρη στο δικό του έλεος, μας έσωσε με το λουτρό της αναγέννησης και της ανακαίνισης του Αγίου Πνεύματος" . Έτσι, ο Χριστιανός είναι αυτός που είναι αναγεννημένος από τον Θεό, (Ιωάννην 3:3, κατά Ιωάννην 3:7; Α' Πέτρου 3:23) , αυτός που πιστεύει στον Ιησού Χριστό. Η επιστολή προς Εφεσίους 2:8 λέει "Γιατί, πράγματι, με παροχή χάρης έχετε σωθεί, μέσω της πίστεως. Kι αυτό δεν είναι επίτευγμα δικό σας. Eίναι δώρο του Θεού.." Αληθινός Χριστιανός είναι αυτός που μετάνιωσε για τις αμαρτίες και όποιος πιστεύει στον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Η πίστη του δεν είναι σε αυτό να ακολουθεί κάποια θρησκεία ούτε δεν είναι λίστα τον ηθικών κανόνων, ή λίστα απαγορευμένων και επιτρεπτών πραγμάτων.
Ο αληθινός Χριστιανός είναι άνθρωπος ο οποίος πιστεύει στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, και στο γεγονός ότι ο Ιησούς πέθανε στο σταυρό ως αμοιβή για τις αμαρτίες μας, και αναστήθηκε την τρίτη ημέρα νικήσει το θάνατο και να χαρίσει την αιώνια ζωή σε όλους που Τον πιστεύουν. Το ευαγγέλιο κατά Ιωάννην 1:12 μας λέει: "Σε όσους, όμως, τον δέχτηκαν, σε αυτούς έδωσε το προνόμιο να γίνουν παιδιά του Θεού, σε εκείνους δηλαδή, που πιστεύουν στο όνομά του. " Ο αληθινός Χριστιανός είναι πράγματι παιδί του Θεού, μέλος της οικογένειας του Θεού, αυτός σε οποίον δόθηκε καινούρια ζωή στον Χριστό. Το κύριο χαρακτηριστικό του αληθινού Χριστιανού είναι η αγάπη για τον πλησίον του, και υπακοή στο Λόγο του Θεού (Α' Ιωάννου 2:4; Α' Ιωάννου 2:10).


GEORGE W. BUSH.Ο ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ!


Powered by eSnips.com

Ο GEORGE W. BUSH Ο ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ:Πολλα εχουν ειπωθει για αυτον ,οτι ειναι χαζος, βλαξ,αγραμματος κλπ...ομως δεν θα λεγοταν τιποτα απο ολα αυτα εαν δεν ηταν Αναγεννημενος Χριστιανος,που ο Κυριος πριν χρονια τον ελευθερωσε απο το ποτο!Ο μπους ειναι ενας πραγματικος πατριωτης,ενας χριστιανος,που σε ολες τις πολιτειες που εκλεγεται διδασκετε ο δημιουργισμος .και οχι ο δαρβινισμος,απαγορευονται δια ροπαλου οι εκτρωσεις ,οι ομοφυλοφιλοι,κλπ....τον ψηφιζουν πανω απο 50.000.000 αναγεννημενοι χριστιανοι....και αυτο δεν ειναι τυχαιο...ας δουμε μερικα για τον μπους...ετσι για να θυμηθουμε ποιος ειναι και τι πιστευει.....

ΛΟΓΙΑ ΜΠΟΥΣ

Όλοι στην Ουάσιγκτον Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι γνωρίζουν ότι το βασικότερο "πρόβλημα" αυτής της διακυβέρνησης είναι ο αναγεννημένος Χριστιανός Μπους. Βαθιά μέσα του πιστεύει ότι είναι εργαλείο στα χέρια του Θεού για να φέρει την υφήλιο στο δρόμο της αρετής. Ο ίδιος το ψιθυρίζει με κάθε ευκαιρία. «Πιστεύω ότι ο Θεός μιλά μέσω εμού είπε σε μια οικογένεια Aμις» που τους επισκέφθηκε στην Πενσιλβάνια. «Ξεκινώντας τον πόλεμο στο Ιράκ», δήλωσε στον Μπομπ Γούντγορντ, «προσευχόμουν στο Θεό να μου δώσει δύναμη για να φέρω σε πέρας το θέλημά Του... Προσεύχομαι να είμαι όσο καλύτερος άγγελος του θελήματός Του».

untitled765.bmpΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙ Ο ΜΠΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ

.
Ο 77χρονος Λαχέι, ένας πρώην ιερέας της Νότιας Βαπτιστικής Εκκλησίας,ΤΩΡΑ είναι ένας χαρισματικός αναγεννημενος ιεροκήρυκας και συγγραφέας. Το βιβλίο του "Left Behind" αποτελεί εκδοτικό φαινόμενο και αποδεικνύει, μαζί με τα "Πάθη του Χριστού" του Μελ Γκίμπσον, ότι η θρησκεία "πουλάει" στη σημερινή Αμερική.
Το βιβλίο αυτό, που αποτελείται από 12 τόμους, έχει πουλήσει 58 εκατομμύρια αντίτυπα. Ο ένατος τόμος, μάλιστα, ήταν το 2001 το βιβλίο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Αμερική.
Τα βιβλία είναι καλές, παλιομοδίτικες περιπετειώδεις ιστορίες. Ο πυρήνας τους, όμως, είναι βαθύτατα θεολογικός. Η βασική του αρχή είναι ότι τα πράγματα θα πάνε πολύ χειρότερα προτού πάνε καλύτερα. Από αυτή τη σκοπιά, οι καταστροφές και οι πόλεμοι είναι καλά πράγματα, αφού αποτελούν ένδειξη ότι η Δευτέρα Παρουσία πλησιάζει.
Όταν έλθει εκείνη η ημέρα, ο Χριστός θα κατεβεί στη Γη από τον Παράδεισο και θα καλέσει κοντά του όλους τους "αληθινούς πιστούς", που θα εξαφανιστούν στη λεγόμενη Εκσταση. Πίσω θα μείνουν οι άπιστοι όχι μόνο οι άθεοι, αλλά και οι ρωμαιοκαθολικοί, οι Αγγλικανοί, οι Λουθηρανοί, οι Μεθοδιστές και όλοι οι υπόλοιποι. Θα υποφέρουν όλων των ειδών τις καταστροφές για επτά χρόνια, έως ότου ο Χριστός επιστρέψει και νικήσει τον Αντίχριστο στην τελική μάχη μεταξύ του καλού και του κακού. Υστερα απ'αυτό, θα κυβερνήσει για χίλια χρόνια.
Δεν είναι περίεργο, έτσι, που όταν ο δημοσιογράφος της "Ντέιλι Τέλεγκραφ" πηγαίνει να συναντήσει τον Λαχέι στο Παλμ Σπρινγκς της Φλόριντα, περιμένει επιθετικούς και παθιασμένους τόνους. Ομως ο χριστιανός φονταμενταλιστής είναι ήρεμος και χαμογελαστός. "Ορισμένοι φοβούνται κάθε τι θρησκευτικό", λέει. "Όμως οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πόσο πολλοί είναι οι χριστιανοί. Θέλουμε να ανοίξουμε τις καρδιές των ανθρώπων στη χριστιανική σωτηρία".
Ο Λαχέι πιστεύει ότι η γενιά μας έχει περισσότερους λόγους να πιστεύει ότι η Δευτέρα Παρουσία θα γίνει τα επόμενα χρόνια από οποιαδήποτε άλλη γενιά στην ιστορία της Εκκλησίας. Εχει καμιά ένδειξη για τον ακριβή χρόνο; "Μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή. Την ώρα αυτή που μιλάμε".
Και τι ακριβώς θα συμβεί; "Αν είστε ζωντανός, το σώμα σας θα μεταμορφωθεί, γιατί είναι διεφθαρμένο και πρέπει να γίνει άφθορο για τον Παράδεισο. Θυμάστε τη στιγμή που ο Ιησούς ανεστήθη εκ νεκρών; Εμοιαζε να είναι ο ίδιος και μπορούσε να τρώει, αλλά μπορούσε και να περνά μέσα από τους τοίχους. Οι Γραφές λένε πως θα γίνουμε σαν τον Ιησού. Τα επόμενα χίλια χρόνια θα είναι υπέροχα. Γνωρίζουμε από τη Βίβλο πως τα δέντρα θα έχουν κάθε μήνα και διαφορετικά φρούτα. Τα πρόβατα θα είναι πρόβατα. Το χορτάρι θα είναι χορτάρι. Αλλά θα είναι τέλεια".
Ο δημοσιογράφος έχει το δικό του πρόβλημα: είναι ανύπαντρος και, αν η Δευτέρα Παρουσία γίνει αύριο, δεν θα προλάβει να παντρευτεί. Θα υπάρχουν όμιλοι ανύπαντρων ανθρώπων στον Παράδεισο; "Μάλλον. Υπηρετώ τον Κύριο εδώ και 57 χρόνια και του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη".
Ο Λαχέι μπορεί να φαίνεται ένας ευλαβής παππούλης, αλλά οι επικριτές του τον αποκαλούν "τον πιο επικίνδυνο εν ζωή άνθρωπο" επειδή χρησιμοποιεί εικόνες του Αρμαγεδδώνα για να τρομοκρατεί τους ανθρώπους και να τους αναγκάζει να υιοθετήσουν μια πιο συντηρητική ζωή. Χαρακτηρίζει τους ομοφυλόφιλους διεστραμμένους και ισχυρίζεται ότι πεθαίνουν κατά μέσο όρο στα 42 τους χρόνια λόγω των αμαρτιών τους. Είναι ακόμη εναντίον της εξέλιξης, εναντίον του Φρόιντ, εναντίον των Καθολικών, εναντίον του φιλειρηνισμού και εναντίον των φεμινιστριών. Διόλου περίεργο, λοιπόν, που ο πρόεδρος Μπους συγκαταλέγεται στους υποστηρικτές του. Λένε μάλιστα ότι η συμβολή του Λαχέι στην εκλογή του Μπους ήταν αποφασιστική.

post-85-1167567842.jpgΑυτοι που τον στηριζουν:

Τον στηριζουν η φονταμενταλιστικού προτεσταντισμού χριστιανοι, που αποτελεί και τη μαζική βάση του «φαινομένου Μπους». Οι newborn ξαναγεννημένοι Χριστιανοί, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και ο Τζωρτζ Μπους ο νεώτερος, αριθμούν 40-50 εκατομμύρια, ενώ οι τηλε-ευαγγελιστές διαθέτουν τεράστια απήχηση και οικονομική ισχύ. Οι παραδοσιακές προτεσταντικές εκκλησίες υποχωρούν διαρκώς μπροστά στους ξαναγεννημένους ευαγγελικούς οι οποίοι αναδείχτηκαν, μέσα σε είκοσι-εικοσιπέντε χρόνια, ίσως στο ισχυρότερο λόμπυ των σημερινών ΗΠΑ. [Σε αυτούς αναφέρονται ιδιαίτερα τα άρθρα του Θεόδωρου Ντρίνια «Ο Θεός να ευλογεί την Αμερική», σσ. 24-26 και της Ίνγκριντ Καρλάντερ, «Η αποθέωση της θρησκείας-θεάματος», σσ. 29-33.]

«Ο Στρατός του Θεού ακολουθεί τον Μπους« επιγράφεται άρθρο των Ταιμς.

«Αν ο Χριστός ψήφιζε θα προτιμούσε τον Τζορτζ Μπους, διδάσκει το εκκλησίασμα του ο ευαγγελιστής επίσκοπος Τζιμ Χενρι ο οποίος είναι πεπεισμένος πως σύσσωμοι οι 11.000 πιστοί της εκκλησίας «Υιός του Θεού« θα ψηφίσουν υπέρ του προέδρου επειδή είναι ο μόνος που εγγυάται την προστασία της οικογένειας από απειλές όπως οι ομοφυλόφιλοι και η έκτρωση, γράφουν οι Τάιμς

Σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα οι ευαγγελικές εκκλησίες έχουν σημαντική δύναμη και επιρροή σε πολιτείες-κλειδιά όπως η Φλόριντα, το Οχάιο, η Άιοβα, το Μισούρι και η Πενσιλβάνια.

Ντοκιμαντερ για τον μπους που ειναι πολυ χρησιμα

Με το Θεό στο πλευρό μας: Ο Τζωρτζ Μπους και η Άνοδος της Θρησκευόμενης Δεξιάς (Α' Μέρος)
(«With God on Our Side: George W. Bush and the Rise of the Religious Right» 2x47', σκηνοθεσία: David Van Taylor, Lumiere Productions 2004)


altΠοια είναι η κινητήρια δύναμη του Μπους; Πολλοί απορούν με τη δεξιά ρητορική του, τους περιορισμένους του ορίζοντες και την απεριόριστη σιγουριά του. Όμως όλα αυτά έχουν απόλυτη λογική για μια ομάδα: τους συντηρητικούς ευαγγελιστές της Αμερικής, δηλαδή τη Θρησκευόμενη Δεξιά. Και όπως το θέτει ο έμπιστος του Μπους, Νταγκ Γουίντ, (χρησιμοποιώντας μια ρήση του Γκάντι!), «'Αυτός που λέει πως το θρησκευτικό και η πολιτική δεν πάνε μαζί, δεν καταλαβαίνει κανένα από τα δύο'. Ο Τζωρτζ Μπους καταλαβαίνει!»

altΣτο πρώτο μέρος του ντοκυμαντέρ, με τίτλο «The Early Crusades», παρουσιάζεται το ιστορικό πλαίσιο, που είναι απαραίτητο για να κατανοήσει κανείς την ευαγγελική πολιτική ατζέντα του Προέδρου Μπους. Πέντε δεκαετίες πολιτικής παιδείας αναγεννημένων Χριστιανών. Από την ηθελημένη απομόνωση στη δημόσια αρένα και στην τέχνη της πολιτικής επιρροής. Στο επίκεντρο οι σχέσεις της Θρησκευόμενης Δεξιάς με τους Προέδρους: Από την αμοιβαία εκμετάλλευση των Ρίτσαρντ Νίξον και Μπίλυ Γκράχαμ, στις αναπάντεχες προδοσίες του Ρόναλντ Ρήγκαν και την αναμέτρηση του Τζώρτζ Μπους του πρεσβύτερου με τον διεκδικητή της προεδρίας Πατ Ρόμπερτσον. Με ένα βαθιά ριζωμένο, ισχυρό κίνημα, που βοήθησε να ανατραπεί ο Μπιλ Κλίντον, η Θρησκευόμενη Δεξιά έστρωσε το δρόμο για τον νέο τους αγαπημένο υιό, τον Τζώρτζ Μπους το νεότερο.



Με το Θεό στο πλευρό μας: Ο Τζωρτζ Μπους και η Άνοδος της Θρησκευόμενης Δεξιάς (Β' Μέρος)

(«With God on Our Side: George W. Bush and the Rise of the Religious Right» 2x47', σκηνοθεσία: David Van Taylor, Lumiere Productions 2004)

altΣτο δεύτερο μέρος του ντοκυμαντέρ, με τίτλο «The Real Deal», σκιαγραφείται η «θρησκευτική βιογραφία» του Τζωρτζ Μπους. Ξεκινάει με την κρίση μέσης ηλικίας που συμπεριλαμβάνει κατάχρηση αλκοόλ και μια αποτυχημένη επιχείρηση που οδήγησε τον Μπους σε μια όχι και τόσο γνωστή συνάντηση με τον ευαγγελιστή Άρθουρ Μπλέσιτ. Και συνεχίζει ανιχνεύοντας τον παράδοξο συνδυασμό ειλικρίνειας και υπολογισμού που έκτοτε χαρακτηρίζουν τον πολιτικό και θρησκευτικό του βίο.

Το ντοκυμαντέρ αποκαλύπτει τον αποφασιστικό ρόλο που έπαιξε ο Τζωρτζ Μπους στην εκλογή του πατέρα του το 1988& Την συγκαλυμμένη χρησιμοποίηση του παρελθόντος του ως «χαρισματικού υιού» στη δική του προεκλογική εκστρατεία το 2000& Τη θρησκοληψία της Δυτικής Πτέρυγας, όπως την περιγράφει ο πρώην κειμενογράφος του Λευκού Οίκου, Ντέηβιντ Φραμ& και βέβαια, πως η ευαγγελική οπτική του κόσμου συνέβαλε στη διαμόρφωση του παγκόσμιου ρόλου της Αμερικής μετά την 11η Σεπτεμβρίου.